burgelijke samenleving

Terwijl het weer minder wordt en de regen dreigt is er vandaag nog net even tijd om de was te doen. Als ik dit opschrijf gaan mijn gedachten terug naar de jaren 1943-1945. De oudste broer van mijn vader, Han, was in die periode tewerkgesteld in Duitsland. Hij had met zijn vader afgesproken een code te gebruiken als er iets ernstigs aan de hand zou zijn. Hij zou dan uitgebreid schrijven over het weer. Één maal heeft het volgens zijn brieven heftig en lang geregend. Daarmee zei hij dat er een langdurig bombardement plaatsvond op Berlijn, waar hij in die tijd verbleef. Vandaag, 26 april 1945, is hij door de Russen doodgeschoten tijdens de bevrijding van Berlijn. 

De kans dat ik vanaf morgen op plaatsen kom die gebombardeerd gaan worden is vele malen kleiner. Vanochtend kregen we uitgelegd dat we de bergen in gaan richting de Turkse grens. In het verleden, tot 2015, werden daar wekelijks bombardementen uitgevoerd door Turkije en Iran om de wegen te vernietigen. Op deze manier konden de vrachtwagens van de IS strijders en de PKK zich niet langer door dit berggebied verplaatsen. De lokale bevolking zou wellicht uit overlevingsdrang vanzelf vertrekken uit zo’n onveilige omgeving. De mensen die er dan nog zouden zijn moesten wel strijders zijn. Alleen de lokale bevolking ging niet weg. Althans de mannen niet. Zij bleven daar om voor het land te zorgen die ze nodig hadden om in hun levensonderhoud te voorzien. En de vluchtelingen kampen die waren ingericht waren mensonterend, gevaarlijk en gewelddadig. De afgelopen jaren heeft het CPT zich op verschillende manieren ingezet voor de bewoners. Voor zover bekent is deze NGO de enige organisatrice die daadwerkelijk de bergen ingaat om de dorpen te bezoeken en de bewoners te spreken. Hoewel er minder bombardementen plaatsvinden zijn er tot op vandaag gewelddadigheden die gebaseerd zijn op racisme en kolonialisme. Een ander gevolg van de bombardementen is dat er nog veel bommen liggen die niet zijn ontploft. Met name in de gebieden met zachte grond. Ook zijn er een onbekend aantal mijnen in dit gebied die er tot drie jaar geleden zijn neergelegd. Zolang we op de weg blijven vormen zij geen bedreiging. 

Pogingen om het gebied te herontwikkeling worden behalve door enkele bombardementen ook op andere manieren ondermijnt. Gebrek aan geld en/of politieke crises zijn ook oorzaken dat er vanuit de overheid weinig initiatieven worden genomen om het gebied te ontwikkelen. De opbrengsten van de olie gaan naar de concessiehouders en naar Turkije om rente te betalen over leningen die in/met dat land zijn afgesloten. 

CPT gelooft dat mensen in vrede mogen leven. Het is hun missie de verhalen ongehinderd, zonder  politieke verwikkelingen, te vertellen die zij ook van deze bewoners horen. Zij doen dit om zichtbaar te maken waar macht onderdrukkend aanwezig is, en waar angst wordt gevoed door intimidatie. Het afgelopen jaar heeft het CPT onder andere gedaan door met een commissie te spreken van de Europese commissie. Wellicht door een samenloop van omstandigheden leven de bewoners in één van de steden toch in de overtuiging dat door dit bezoek zij na jaren weer op het electriciteitsnet zijn aangesloten. 

Een andere manier om aan geweldloosheid te werken is het AVP, “alternativis to violents project”. Dit is een training om geweld te transformeren die gegeven wordt op scholen, jeugd verenigingen en non gouvernementele organisaties. Deze methode is in de 70er jaren ontwikkeld in de gevangenissen van de USA. Inmiddels zijn er ook in dit gebied verschillende trainers opgeleid om deze training te geven. 

In de middag kregen we een korte uitleg over de samenleving van Iraaks  Koerdistan. De overheid heeft hier een sterke invloed. Proteststemmen worden niet gewaardeerd. Demonstraties zijn meestal tegen de overheid, dus als ze worden gehouden gebeurd dit meestal zonder toestemming. De leefomstandigheden heden zijn in 2015 sterk verslechterd toen de (semi) ambtenarensalarissen en pensioenen zijn gehalveerd. Door corruptie en hoge schulden kon de overheid niet langer voldoen aan de betalingsverplichtingen. Uiteindelijk gingen de prijzen ook omlaag waardoor de mensen nu wel weer aan hun dagelijks brood kunnen zorgen. Mensen die kritisch staan tegenover de overheid worden geïntimideerd, gearresteerd en gemarteld. Het referendum van september 2017 heeft voor spanningen gezorgd met De Iraakse overheid in Bagdad en binnen Iraaks Koerdistan zelf. Toch wordt in 2018 langzaam gewerkt aan het herstel van de oude afspraken, zoals het terugbrengen van het salaris op het niveau vandoor 2015. 

Van de politiek-sociologe Nasik Kadir hoorden we hoe zij gelooft dat je via politieke wegen de meeste veranderingen in een samenleving kunt bereiken. Alleen in Iraaks Koerdistan is dat lastig. Er is hier een grote verscheidenheid van verschillende organisaties met een maatschappelijke betrokkenheid. Zo zij er 4000 NGO’s. Van deze vierduizend instellingen zijn er veel verbonden met de politiek, dus zo non-gouvernementeel zijn ze niet. Wie onafhankelijk is maakt zich in de politiek ongewenst. Zij worden op allerlei manieren tegengewerkt. Zo krijgen zij geen geld, geen zendtijd, geen media aandacht. 

Maar niet alleen ongebonden organisaties hebben het moeilijk ook als je zelf niet verbonden met een politieke partij wordt het leven je bijna onmogelijk gemaakt. Je krijgt geen huis, geen baan en geen vrijheid. Je wordt extra gecontroleerd, en geïntimideerd. Dit alles om de controle te houden over alle initiatieven die er genomen worden. De enige manier, of in ieder geval de eerst, om hier  aan te ontsnappen is het organiseren van goed onderwijs. Nu wordt je positie bepaald op de aanwezigheid van (oud)geld. Als dit niet verandert zal hier niets veranderen. 

Het CPT ondersteunt verschillende mensen die in de problemen zijn geraakt. Op de website staan verschillende voorbeelden van mensen voor wie dat nodig is. Daarnaast schrijft het team artikelen om onrecht zichtbaar te maken. Zij heeft de afgelopen jaren een aantal intensieve contacten opgebouwd met enkele journalisten. Tot slot stelt zo nodig voor een korte tijd ruimte ter beschikking voor mensen die een woonplaats nodig hebben.

Met al deze info trekken we vanaf Sulaimaniya door Iraaks Koerdistan. De dagen zal ik de verslagen blijven schrijven. Alleen weet ik niet of ik in staat ben deze te versturen wegens gebrek aan Wifi. Wees dus niet ongerust als jullie niets van me horen. Ik hoop dat het tijdens mijn reis dit zonnige weer blijft. Wordt vervolgt

Han

340 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Eén gedachte over “burgelijke samenleving”

  1. Beste Han, dank voor je verslag: we bidden voor en denken aan jou en de bewoners van Koerdistan, vredesgroet Yvonne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *