Onderweg naar het noorden

Vandaag hebben we het CPT appartement verlaten voor 5 dagen. Voordat we 230 kilometer naar het noorden zoden gaan bezochten we het nationale museum Amna Suraka. Woorden schieten te kort die recht doen mijn ervaring in deze voormalige gevangenis onder Saddam Hussein, waar hij de Koerdische tegenstanders gevangen hield.

In een lange gang met halve zuilen zie ik muren met stukjes spiegels en lampjes aan het plafond. De lampjes verwijzen naar alle slachtoffers die hier omgekomen zijn en de stukjes gebroken spiegels naar de dorpen die verwoest zijn met chemische en vernietigingswapens. Bij binnenkomst start er een band die alle namen van de gevangenen en de dorpen noemt. 

De verdere rondgang leidt ons langs de cellen, de isoleerruimtes, en de martelkamers. De echtgenoot van een medewerker van CPT heeft hier enige tijd vastgezeten en is er regelmatig gemarteld. Enkele dagen voordat hij de doodstraf zou ondergaan heeft Saddam Hussein zelfmoord gepleegd en is hij vrijgelaten. Hij zal vanwege zijn ervaringen in dit pand dit museum van zijn leven niet bezoeken. Daarvoor zijn de herinneringen te gruwelijk. 

In de zaal met de foto’s van de stroom vluchtelingen vertelt één van de teamleden van het CPT zijn biografie. Hoe hij als vijf jarige jongen van zijn bed werd gehaald door zijn moeder om onmiddellijk te vertrekken. Onderweg sloten steeds meer mensen bij de langsrijden van vluchtelingen aan. Om hem af te sluiten van al het leed langs de kant van de weg hield zijn vader zijn hand voor zijn ogen. Dit was niet voldoende om als vijf jarige geconfronteerd te worden met de doden en gewonden waar mensen aan voorbij gingen. In de zaal hingen aan beide kanten vele foto’s met beelden van de vele  vluchtelingen.   

De volgende vleugel liet de de verschillende soorten landmijnen zien die er in de tijdens het regime van Saddam Hussein in dit grensgebied tussen Irak, Iran, Turkije en Syrië zijn gelegd. Aan het eind van deze zaal hingen de vlaggen van de landen die deze mijnen geleverd hadden en welke landen hebben geholpen deze (voor een deel) op te ruimen. Hoewel het volgens mij ook anders had kunnen zijn geweest, vond ik het toch prettig te zien dat Nederland alleen in het rijke stond die geholpen heeft deze wapens op te ruimen. 

Inmiddels is ook de ruimte klaar waar de slachtoffers worden herdacht van de strijd tegen IS. Hier is ruimte gelaten voor de foto’s en de namen die de komende tijd nog zullen vallen om deze terreurbeweging te stoppen. 

Opnieuw een museum of herinneringsplek waar is te zien wat voor oneindig leed mensen elkaar kunnen aandoen! Mensen die op deze plek een blijvend gezicht hebben gekregen. 

Overweldigd door de verhalen en de beelden stapten we in de bus om naar het noorden te vertrekken. Wat een prachtig land. Van heuvelachtig naar berglandschap. Met stukken akkerbouwgrond met graan en koolzaad en veel grazende schapen, geiten en enkele koeien. en dan te bedenken dat op en achter die bergen nog steeds mijnen en onontplofte bommen liggen.   

Onderweg stopte we voor een heerlijke lunch. Op deze vrijdag was het een drukte van belang in het wegrestaurant. Behalve dat het eten er heerlijk was, rijst, bonensoep, abrikozencompote, stukjes lamsbout of kip en een kop thee, was iedereen met meest mooie en uiteenlopende kleding in een feestelijke stemming. Per slot zit er slechts één vrijdag in een week, de dag die voor moslims tevens een vrije dag is.

Kort nadat we weer verder gingen besloten we om in de stad Shaqllawe een ijsje te eten. We vonden er één in de hoofdstraat die er bijna net zo uit zag als een gewone Europeese stad. Met de ijsbakken in de etalage zoals die er in Italië ook uitzien. De uitbundige vlaggetjes die over de straten hangen zijn de voorbode van de komende verkiezingen. Dat wordt nog een hele kluif om dat in goede banen te leiden. Iraaks Koerdistan is een verdeeld land. 

Het laatste deel van de reis veranderde her landschap van akkerbouw grond naar kale grasvlaktes. Door het glooiende karakter bleef het verrassend en was het na iedere bocht en heuvel weer anders. Ik kan mij voorstellen dat mensen van dit land houden. Uiteindelijk kwamen wij na een reis van vier uur in Akra aan waar we snel boodschappen gingen voor het avondeten en de lunch van de volgende ochtend. Wordt vervolgd. Dierbare groet van Han 

332 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Eén gedachte over “Onderweg naar het noorden”

  1. Beste Han, dank voor je verslag van het museum, en voormalige gevangenis. In deze tijd van spanningen in Gaza en de WOII herdenkingen die komen, een indrukwekkend verhaal. Maar ook een mooie natuur en lieve mensen: een goed tegenwicht, vredesgroet Yvonne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *