De bewoners in Dupre en terug naar Akre

Voor het eerst deze reis ben ik de dag begonnen met een kleine wandeling. Veel boomgaarden met nog onrijpe pruimen, oude wijnstokken, vijgenbomen en korenvelden. Een zelfvoorzienende samenleving. De irrigatiewerken lijken te doen waar ze voor zijn aangelegd. Met het geluid van ruisend water, ontwakende vogels en een kudde schapen en geiten heb genoot ik van het ontwakende landschap. 

Na het ontbijt reden we naar het dorpje Dupre. We werden hartelijk ontvangen door twee gastvrouwen. Waarvan één het woord nam.

Zij vertelde ons over de bombardementen van de afgelopen jaren. Nadat zij hun oorspronkelijke dorp hebben verlaten vestigden zij zich op deze plek. Ook hier hebben de bewoners geleden onder de luchtaanvallen. Deze waren niet alleen gericht op de huizen maar ook op de akkers op de heuvels. Door boven de dorpen op de bergen de bommen te laten vallen ontstonden er steenlawines die een gelijkwaardige schade aanrichtte als een goed gemikte raket.

Tijdens het regime van Saddam Hussein was er niemand die de bewoners te hulp kwamen. Haar vader, een lokale boer, is gevangen genomen, gemarteld en vermoord omdat hij iedereen in zijn huis gastvrij ontving. Een vanzelfsprekendheid waarbij geen onderscheid wordt gemaakt wat je werkzaamheden of intenties zijn en waar ook wij van hebben genoten. De overheid van Saddam Hussein beschuldigde iedereen die gastvrijheid verleende aan zijn tegenstanders, zoals de Peshmerba’s, als verraders die terecht moesten staan. Uit angst voor de gevolgen leefden leed iedereen onder de permanente spanningen. Ook na de val van Saddam Hussein bleef de spanning die past bij een oorlogssituatie. Dit keer vanwege de aanvallen van het Turkse leger, met gedoogde steun van Irak, en de verschillende familiehoofden die om de macht strijden.  De directe grootschalige gewelddadigheden zijn nu minder maar er zijn nog steeds regelmatig “incidenten”.

Om in het dagelijks leven te kunnen blijven voorzien gaan de bewoners naar hun akkers, in de buurt van hun oude dorp, om de  opbrengsten op te halen. Lange tijd mochten zij daar niet meer naar toe, zodat zij vanwege de afwezigheid van eten niemand meer gastvrij konden ontvangen. Om toch in onderhoud te voorzien bleven zij met gevaar voor eigen leven hun eten ophalen en was het iedere keer weer afwachten of zij ook thuiskwamen. De kans was groot dat onderweg soldaten of andere strijders hen het eten afnamen of erger.  Één van de jongeren heeft volgens de spreekster zoveel opbrengsten van het land naar huis moeten sjouwen dat hij er gehandicapt van is geworden. Met westerse ogen denk ik dat gebrek aan de aanwezigheid van gezondheidszorg ook een aanleiding zou kunnen zijn van zijn handicap en dat hij ooit polio heeft gehad. Voor de spreekster is het een bevestiging dat dit gebied vol is van onrechtvaardigheid.

Dit wordt ook zichtbaar in de onderlinge verhoudingen met het naburige Assyrische dorp waar wij de daarvoor gastvrij zijn ontvangen. Als christelijk dorp zijn er verschillende christelijke organisaties die dit dorp hulpgoederen geven. Bij hen heeft er meer nieuwbouw plaatsgevonden, is er een begin gemaakt met het irrigatie systeem en zij willen de grond weer gebruiken waar zij voor de oorlog de beschikking over hadden. Op deze manier wordt voor mij pijnlijk duidelijk hoe de onderlinge verhoudingen extra verstoord worden als het ene dorp meer wordt ondersteund dan het andere in dit kwetsbare gebied. Het ene dorp kan zich al allen zorgen maken over het verkrijgen van gronden goed onderwijs, terwijl het andere, islamitische, dorp in grotere armoede leeft en iedere dag vecht voor eten, water en andere primaire levensvoorwaarden.

Andere problemen vormen de koude winters. Door kou en sneeuw wordt het lastig om je van A naar B te verplaatsen. Ook de organisatie van het onderwijs is problematisch. Er zijn (kostbare) privé scholen, maar daar heeft niet iedereen het geld voor. Daarnaast wordt er op verschillende talen les gegeven. Dat schept extra onderlinge jaloezie met escalaties tussen de bewoners en de afzonderlijke dorpen.  

Hoe nu om te gaan met de nieuwe generatie? Het is een vraag die in dit dorp ongepast is. Hier wordt vertelt wat er te zien is. Daar horen vragen bij als:

Waarom confiskeert de overheid grond waar zij afhankelijk van voor het levensonderhoud?

Waarom arresteren de overheid mijn man?

Waarom luisteren jullie niet naar ons?

Als je niet spreken mag verlies je je vrijheid

Als je geen vrijheid hebt is het net alsof je langzaam een beetje dood gaat

Van je land verjaagd zijn betekent dat je een beetje van je ziel kwijt bent. De vrouw vergeleek het de situatie waarin de Jazidi’s leven als op een onbekende de meisjes worden ontvoerd en je niet weet wanneer ze terug komen als dat überhaupt gebeurd. 

Moe van het vluchten willen ze het liefst een gewoon normaal leven leiden, zoals zij dat in het verleden, nu 27 jaar geleden, hadden. In dat verlangen namen we afscheid en reisden we terug naar Akre.

Deze middag brachten we een bezoek aan de oude stad. Na een kop thee liepen we naar de plek waar eeuwen terug een kasteel heeft gestaan. Boven op de berg waren de ruimtes voor de rituele baden nog zichtbaar, evenals het waterkanaal dat het fort van water kon voorzien. Vanaf deze plek had ik een enorm uitzicht over de vallei.

Om het fort heen lagen velen grotten. De meeste zijn met de hand gemaakt. Met het licht van de telefoon zijn we de donkere ruimte in gelopen. Toen we na wat trapjes en gangetjes an het eind waren hebben de lichten uitgedaan en in de duisternis gezeten. Een jongen uit de omgeving die met ons was meegelopen heeft een Koerdisch lied voor ons gezongen. Het was inmiddels al laat geworden en moesten voor donker wel beneden zijn. Onderweg kregen we nog uitleg over de stad. Onderaan de berg staat één van de oudste kerken. In de negentiende is deze gerestaureerd. Daarnaast lag de christelijke wijk. Aansluitend lag de joodse wijk. Sinds 1949 wonen hier geen joden meer. Zij zijn in die tijd naar Israël verhuist. De synagoge is niet meer als zodanig te herkennen. In een ander deel woonde de Ezidi’s. Een geloofsgemeenschap die Zoreaster als profeet erkennen. Deze gemeenschap wordt tot op de dag van vandaag vervolgd. Morgen ga ik daar meer over horen als we het dorp Lalish opzoeken. De heilige stad van de Ezid’s. 

Op weg naar huis bezochten we nog een waterval waar enkelen van ons het niet konden laten om er onder te gaan staan.

Al met al een enerverende dag die morgen vervolgd zal worden.

296 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *