Op weg naar de bergen, Gulan

Vanochtend vroeg op. Vanuit Duhok hadden we een reis van vijf uur voor de boeg. Met een tussenstop voor een bezoek en uitgebreide lunch, zouden we onze reis eindigen in de bergen. Daar zouden we gastvrij ontvangen worden door de familie van een Koerdisch teamlid van CPT. 

De lunch brachten we door bij een familie uit Ranja. Het was een beladen bezoek. Zij hebben zes weken geleden hun zoon verloren ten gevolge van een bombardement van Turkse luchtmacht. Tijdens de welkomstwoorden werd In een snel tempo het eten naar binnen gebracht. Voor het eerst hebben we in stilte samen gegeten. Een indrukwekkend half uur.

Na de maaltijd vroeg de gastheer wat we wilde weten. Niet wetend waar we moesten beginnen stelde iemand van het team de vraag of hij iets wilde wilde vertellen over zijn zoon. Hij vertelde dat hij een gewone jongen was die geliefd was bij de familie, prettig in de omgang en hij had veel vrienden. Vanwege een Koerdisch feest ging dat bewuste weekend samen met zijn neef en twee even oude vrienden een weekend  gaan het kamperen. Plotseling hoorden ze vliegtuigen, had één van de overlevenden verteld, en heeft het Turkse luchtmacht deze aanval uitgevoerd. Via de media is naar buiten gebracht dat er met dit bombardement een overwinning was geboekt op De PKK en IS, terwijl het in dit geval om vier Koerden ging die aan het kamperen waren en van leden de leden van de PKK of IS geen spoor te bekennen was. Ook zijn neef had nooit bijzondere problemen gegeven en had zijn zaakjes altijd goed georganiseerd. Sinds die tijd zoekt de familie naar mogelijkheden om aandacht te vragen voor deze zaak. Er is inmiddels een klacht ingediend. Maar tot op heden heeft de familie daar geen reactie op gehad. Op de vraagvan een delegatielid hoe oud zijn was antwoordde man: 20 jaar. Dat raakte hem zichtbaar en hij zei: “mijn zoon is even oud. Als iemand mijn zoon zou vermoorden hij niet voor zichzelf zou kunnen instaan.” De vader bedankte voor deze betrokkenheid en voegde daaraan toe: “ik ben niet uit op compensatie of iets van die aard. Ik wil erkenning van deze onrechtvaardigheid en dat de schuldigen gestraft worden. Hoe zouden jullie me daarbij kunnen helpen?” Toen werd het even stil. Één van de teamleden legde uit dat wij een mensenrechten organisatie zijn en contacten leggen met mensen die invloed kunnen hebben voor hun zaak die wij graag willen ondersteunen. Dit kunnen wij onder andere doen door zijn zaak via onze contacten breder bekent te maken. Ook heeft het team een artikel geschreven over zijn zaak en dat zou toegevoegd kunnen worden bij de stukken die de familie bij de rechtbank aanlevert. Dit kan een bijdrage leveren waardoor de staat minder gemakkelijk de zaak naar de eigen hand zet, waardoor van te voren al bekent is dat zij de zaak verliezen. De man is blij met alle support. Inmiddels is hem al duidelijk gemaakt dat hij geen steun zal krijgen vanuit de EU. Die is volgens hem te afhankelijk van Turkije om een rol van betekenis te hebben. Als er vanuit humanitaire organisaties ook geen initiatieven komen is voor hem duidelijk dat het belang van Koerden niet telt en dat deze bevolkingsgroep systematisch onderdrukt wordt.  

We namen afscheid van de familie en reisden onder de indruk van deze recente gebeurtenis verder naar het huis van de ouders van één van de CPT leden in de bergen. Behalve tussen 1991-1993 toen hij als vluchteling in Iran heeft geleefd, woont hij hier zijn hele leven. 

Ook daar werden we gastvrij ontvangen. Na een kort oponthoud vanwege een beek die de straat blokkeerde werd met gebruik van stenen werd de weg wat opgehoogd zodat de bus toch verder kon en geen andere route hoefde te zoeken.

Nadat we de bus hadden uitgepakt maakte we een korte wandeling en kregen we een uitgebreide maaltijd geserveerd.

Daarna was er een dorpsbewoner die ons iets vertelde over de geschiedenis van het gebied. Hij ging wel heel ver terug in de tijd en met de vertaling was het lastig om hem te volgen. Ik was blij in het verleden enige kennis te hebben op gedaan over alle volken die hier de afgelopen millennia hebben geleefd. Doordat we ook ons avondprogramma hadden moesten we hem in zijn verhaal onderbreken. Toen ik hem vroeg hoe hij aan al deze kennis was gekomen vertelde hij dat hij dit uit zelfstudie had verkregen. Prachtig om te zien met hoeveel passie en discipline hij zich hierin heeft verdiept, nu hij zijn energie hier aan geeft.

Na het avond programma waarin we, net als iedere avond, de dag doornamen en één van de delegatieleden zijn of haar biografie vertelde ben ik snel gaan slapen. De volgende dag wilde ik vroeg op om een bergwandeling te maken. 

310 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *